«Επάγγελμα Ρεπόρτερ» στη CineΔράση

Την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου στις 20:15 η Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση παρουσιάζει στο ΤΥΠΕΤ την κλασική ταινία «Επάγγελμα Ρεπόρτερ».

Πάρκο Μίκης Θεοδωράκης (πρώην ΤΥΠΕΤ)
Π. Μπακογιάννη 38-42
Βριλήσσια
Τηλέφωνο: 6974371054 & 6974039850

Επάγγελμα Ρεπόρτερ/Professione:Reporter/The Passenger

Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ισπανία 1975.
Διάρκεια: 123′.
Σενάριο: Mark Peploe, Michelangelo Antonioni, Peter Wollen.
Σκηνοθέτης: Michelangelo Antonioni.
Πρωταγωνιστούν: Jack Nicholson, Maria Schneider, Steven Berkoff, Ian Hendry, Jenny Runacre.
Μουσική: Ivan Vandor.
Φωτογραφία: Luciano Tovoli.

Ένας ανήσυχος και ασταθής ρεπόρτερ, ο αμερικανικής καταγωγής  David Locke (Jack Nicholson), βρίσκεται σε αποστολή σε χώρα της Βόρειας Αφρικής για να καλύψει δημοσιογραφικά τις πολιτικές αναταραχές και τις εμφύλιες συγκρούσεις. Επιτυχημένος στο επάγγελμά του, βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής και της καριέρας του. Αισθάνεται ηττημένος, μελαγχολικός, απελπισμένος, αποξενωμένος και μοιάζει να αναζητά στην έρημο της Αφρικής τον ίδιο του τον εαυτό που είναι θαμμένος κάτω από  τις οικογενειακές συμβάσεις και την επαγγελματική ισοπέδωση. Στο ξενοδοχείο που καταλύει γνωρίζει έναν μυστηριώδη άνδρα, τον Robertson. Σύντομα, επιστρέφοντας από μια ακόμα, μάταιη, αναζήτηση των πολεμικών αναμετρήσεων, βρίσκει τον γείτονά του νεκρό από καρδιακό επεισόδιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μεταφέρει το πτώμα στο δικό του δωμάτιο, φοράει τα ρούχα του νεκρού, αλλάζει τις φωτογραφίες στα διαβατήρια τους και αποφασίζει να αναζητήσει την περιπέτεια, ζώντας τη ζωή του αγνώστου. Προφανής εξήγηση για την ενέργεια του δεν υπάρχει, αλλά μάλλον εκφράζει έτσι την απελπισμένη επιθυμία του να εξαφανιστεί και να ανταλλάξει την ταυτότητα του και την προϋπάρχουσα πληκτική και βαλτωμένη ζωή του με μια εντελώς καινούργια.   
Με στοιχεία που βρίσκει στην ατζέντα του νεκρού, κλείνει ραντεβού και βρίσκεται αρχικά στο Λονδίνο και το Μόναχο, όπου ανακαλύπτει πως ο άνθρωπος του οποίου οικειοποιήθηκε την ταυτότητα, άρα και ο καινούριος του εαυτός, ασκεί το επικίνδυνο επάγγελμα του εμπόρου όπλων για λογαριασμό μιας αφρικανικής επαναστατικής οργάνωσης. Στη συνέχεια μεταφέρεται στη Βαρκελώνη όπου στο εσωτερικό ενός από τα αινιγματικά κτίρια του αρχιτέκτονα Antoniο Gaudí, γνωρίζει την Daisy, μια όμορφη φοιτήτρια αρχιτεκτονικής (Maria Schneider) και συνεχίζει μαζί της τον αυτοκαταστροφικό του μονόδρομο που θα τον οδηγήσει από την προηγούμενη φυλακή του σε μια άλλη από την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να δραπετεύσει. Σύντομα διαπιστώνει ότι και ο νέος του εαυτός είναι επίσης καταδιωκόμενος. Μπορεί μεν να ξεφύγει από το δικό του παρελθόν, τη γυναίκα του και έναν συνάδελφο που αναζητώντας τον έφτασαν στα ίχνη του Robertson, τον οποίο και νομίζουν ότι ακολουθούν, δύσκολα όμως θα αποφύγει τις σφαίρες των καθεστωτικών πρακτόρων και της αστυνομίας που τον θεωρούν συνεργάτη των επαναστατών και έχουν βαλθεί να τον εξοντώσουν. Κυρίως όμως δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τον ίδιο του τον εαυτό και τις δικές του αγωνίες και σε αυτό δεν θα μπορέσει να τον βοηθήσει ούτε η Daisy με τα νιάτα της και τον έρωτά της. Άτομο μιας γενιάς περισσότερο διαθέσιμης και απαιτητικής, θα του δηλώσει ότι δεν αποδέχεται τους «παραιτημένους» και θα ετοιμαστεί να τον εγκαταλείψει.
Στην ουσία είναι ο ίδιος που την έχει διώξει, θεωρώντας ότι η σχέση τους, όπως άλλωστε και το οτιδήποτε, δεν μπορούν να του προσφέρουν την προοπτική μιας ουσιαστικής ανανέωσης. Δεν πιστεύει σε τίποτα, δεν ανήκει σε τίποτα, δεν ταυτίζεται με τίποτα. Ο αυτοκαταστροφικός μονόδρομος που ακολουθεί θα τελειώσει σε ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου, σε μια πλατεία της Σεβίλλης σε ένα φινάλε που θεωρείται το πιο εμπνευσμένο, ίσως, στην κινηματογραφική ιστορία.  Η διάρκειας επτά λεπτών τελευταία σκηνή της ταινίας, γυρισμένη σε μονοπλάνο είναι ένα αληθινό κινηματογραφικό επίτευγμα.