Η Άννα Ασπραδάκη μας μιλάει με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο, «Το κόκκινο παλτό»

Η Άννα Ασπραδάκη είναι μία πολυπράγμων και δραστήρια γυναίκα, που καταφέρνει να συνδυάζει το ρόλο της συγγραφέως με την πολιτική (είναι εκλεγμένη Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Λυκόβρυσης Πεύκης) και το ρόλο της συζύγου και μητέρας.
Τη συναντήσαμε με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο, «Το Κόκκινο Παλτό», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φιλύρα.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή;

Η συγγραφή ξεκίνησε απρόσμενα …Όπως ακριβώς ξεκινά ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Δεν είχα ποτέ πρόθεση να πλάσω ιστορίες και να τις αποτυπώσω στο χαρτί. Όμως η έμπνευση με επισκέφτηκε απρόσκλητη …δίχως να μου αφήσει περιθώρια να το σκεφτώ. Αγαπώ τα θέλω μου, γι αυτό και ξεκίνησα αυτό το ταξίδι…

Τί επιρροές δεχθήκατε στο γράψιμό σας και τί ερεθίσματα; Από πού αντλείτε συνήθως έμπνευση;

Κάθε άνθρωπος που γνωρίζω, στα μάτια μου κρύβει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Ακόμη και να ζει μια συντηρητική και ισορροπημένη ζωή … στα βιβλία μου θα μπορούσα να του την αναστατώσω τόσο … που να φαίνεται σαν να την έχει ζήσει πραγματικά. Ισορροπώ ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην νοσηρή μου φαντασία. Το αποτέλεσμα αυτής της τραμπάλας …είναι τα βιβλία μου.

Έχετε γράψει ως τώρα δύο μυθιστορήματα, την «Εκδίκηση» (2015) και το «Κόκκινο Παλτό» (2017). Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο. Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτό. Ποιά ήταν η αφορμή για να το ξεκινήσετε;

Θα θελα να σας πω και για τα δυο μου βιβλία:
«Η Εκδίκηση» ξεκίνησε στο Υπουργείο Ναυτιλίας. Εκεί συνέλαβα την ιδέα της, την ώρα που βρισκόμουν με τον Υπουργό σε μια εθιμοτυπική συνάντηση. Μ’ αυτό τον τρόπο ξεκινά και το βιβλίο. Με αληθινές περιγραφές του Υπουργείου ..αλλά στη συνέχεια αναλαμβάνουν δράση οι «φανταστικοί» πρωταγωνιστές μου, που δίνουν μια ανατρεπτική πλοκή, δημιουργώντας έντονη την αγωνία στον αναγνώστη.
Στο «Το κόκκινο παλτό» , με ενδιέφερε να «παίξω» με τον αναγνώστη. Έψαχνα να βρω ένα κοινωνικό θρίλερ που θα δημιουργούσε έντονα συναισθήματα. Μια κουβέντα μιας κοπέλας σε μια παρέα, στάθηκε η αφορμή για να την ιστορία μου. Τόσο γενικά, τόσο απλά και όμως μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν για να ξεκινήσω…

Στο «Κόκκινο Παλτό» οι ηρωίδες είναι και οι δύο γυναίκες. Κατά τη γνώμη σας, τί το ιδιαίτερο έχουν σαν χαρακτήρες;

Το ιδιαίτερο που έχουν οι δυο γυναίκες είναι ότι είναι αδίστακτες όταν η κατάσταση δυσκολεύει. Η γυναικεία ευαισθησία εξαφανίζεται και δίνει την θέση της στην επιβίωση. Τις θαύμασα για το τρόπο που αγωνίστηκαν στα δύσκολα, ακόμη και αν κατηγορήθηκα ότι ήμουν περήφανη για τις επιλογές τους… Και η αλήθεια είναι ότι αισθανόμουν περηφάνια γιατί στα δικά μου μάτια δεν υπήρχε άλλη λύση. Και όταν η ζωή τα έχει φέρει όλα τόσο ανάποδα και υπάρχει μονάχα ένας τρόπος για να σωθείς, καλό θα ήταν να τον προσπαθήσεις με όποιο τίμημα.

 


Όταν γράφω, σκέφτομαι τον αναγνώστη. Πώς θα μπορέσω να του κρατήσω συντροφιά, χωρίς να τον κουράσω με περιττές λεπτομέρειες και να περάσει μαζί μου όμορφες στιγμές.


 

Στη σημερινή εποχή της κρίσης, οι γυναίκες μπαίνουν στο περιθώριο ή τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουν την αληθινή τους δύναμη; Μήπως τελικά η γυναίκα στα δύσκολα δείχνει το δυνατό της χαρακτήρα;

Οι γυναίκες λόγω της κρίσης, έχουν αρχίσει και πάλι να χάνουν την δύναμη και την ανεξαρτησία τους. Η κρίση εκτός από οικονομική, είναι και κοινωνική καθώς έχει ταράξει συθέμελα τα status όλων μας. Λυπάμαι αλλά τα τελευταία χρόνια συναντώ αρκετές γυναίκες θλιμμένες, παραδομένες, προδομένες… Όμως χαίρομαι γιατί ανάμεσα μας υπάρχουν και δυναμικές γυναίκες-πρότυπα έτοιμες να επιτύχουν κάθε τους στόχο… που παρά τα δύσκολα δεν το βάζουν κάτω.

Όταν γράφετε, για ποιό λόγο γράφετε;

Όταν γράφω… σκέφτομαι τον αναγνώστη. Πώς θα μπορέσω να του κρατήσω συντροφιά, χωρίς να τον κουράσω με περιττές λεπτομέρειες και να περάσει μαζί μου όμορφες στιγμές.

Η συγγραφή είναι πρωτίστως εσωτερική ανάγκη, ή και επιθυμία να περάσετε κάποιο μήνυμα στο αναγνωστικό σας κοινό;

Κάθε βιβλίο μου θεωρώ ότι περνά αρκετά μηνύματα. Δεν το κάνω επιτηδευμένα. Είμαι ιδιαίτερα συναισθηματική και αυτό με βοηθά να τα βιώνω σαν να πρωταγωνιστώ εγώ. Δεν θα ξεχάσω στο πρώτο μου βιβλίο που όταν έγραφα το κεφάλαιο 10, πλάνταζα στο κλάμα και είχα τόσο έντονο πονοκέφαλο που έπρεπε να παίρνω παυσίπονα για να το ολοκληρώσω. Το ίδιο έπαθα και στον επίλογο του δεύτερού μου βιβλίου… Τότε είχα τρομάξει με τον εαυτό μου, τώρα όμως, κοιτώντας πίσω, το θεωρώ μαγικό που μου συνέβη και είμαι πραγματικά ευγνώμων.

Η συγγραφή ενέχει και θυσίες; Πιστεύετε ότι στερηθήκατε κάτι στην πορεία;

Η συγγραφή για μένα είναι απόλαυση. Δεν στερήθηκα τίποτα. Χρειάζεται πειθαρχία …και αυτό μου αρέσει πολύ. Είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου να επιβάλλομαι στον εαυτό μου προκειμένου να επιτύχω κάτι που πραγματικά επιθυμώ…

Όταν τελειώνετε ένα έργο και το κρατάτε τυπωμένο στα χέρια σας, τί συναισθήματα νιώθετε;

Το συναίσθημα είναι τόσο όμορφο… Μια νέα αρχή, μια νέα ελπίδα.. Όμως η λογική τα σαμποτάρει όλα. Ένα άγχος ξεκινά με το που το κρατάς στα χέρια σου. Η ψυχή σου γεμίζει ερωτηματικά: «Θα αρέσει; Είναι καλύτερο από το προηγούμενο; Πόσο καλά κατάφερα να κρύψω τον εαυτό μου, τις απόψεις, τις σκέψεις, τις φαντασιώσεις μου;».

Εκτός από συγγραφέας, είστε και δραστήρια πολιτικός: έχετε διατελέσει Αντιδήμαρχος και τώρα είστε πρόεδρος του ΚΟΙΠΑΠ. Η ενασχόλησή σας με τα κοινά, και γενικότερα η πολιτική είναι πηγή έμπνευσης για τα βιβλία σας ή κάτι που το αφήνετε απ΄ έξω;

Η πολιτική και η συγγραφή είναι δυο έννοιες εντελώς αντίθετες. Ο μόνος κοινός παρανομαστής: η ευθύνη που έχεις απέναντι στους δημότες που σε στήριξαν και στους αναγνώστες που αγόρασαν το βιβλίο σου. Η καθημερινότητα είναι πολύ απαιτητική για κάποιον που νοιάζεται πραγματικά για την πόλη του… που δυστυχώς η έμπνευση στερεύει. Γι αυτό και γράφω πάντα καλοκαίρι, που οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις έχουν πέσει… και καθαρίζει το μυαλό, ώστε να λειτουργήσει και πάλι η φαντασία αντικαθιστώντας την μαχητική πραγματικότητα. Η επιμέλεια γίνεται χειμώνα. Με βοηθά αυτή η εποχή…

Πείτε μας δύο συγγραφείς και δύο βιβλία που αγαπήσατε και σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για εσάς.

Συγγραφείς…. Τι σπουδαία λέξη… Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν πια συγγραφείς… Εγώ προσωπικά νιώθω μυθοπλάστης …τίποτα άλλο… Γνωρίζοντας ολοένα και περισσότερο τους συγγραφείς …αρνούμαι να μπω σε αυτήν την κατηγορία, και δεν έχω δεθεί με κανένα βιβλίο ιδιαίτερα. Διαβάζω πολύ γιατί πρέπει και πολλές φορές γιατί τονώνει το εγώ μου.

Ποιά είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο;

«Τα μυστικά του καθρέφτη» είναι έτοιμα εδώ και καιρό. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ που είμαι σίγουρη ότι θα αρέσει πολύ. Προσπαθώ να βρω χρόνο να το επιμεληθώ για να αρχίσω την διαδικασία της αναζήτησης εκδοτικού οίκου. Εύχομαι να τα καταφέρω σύντομα, γιατί είναι μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία.

Η Άννα Ασπραδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο.
Σπούδασε Νοσηλευτική στα ΤΕΙ της Αθήνας και έπειτα εξειδικεύτηκε στην διδασκαλία της Νοσηλευτικής στα Τεχνικά Λύκεια, διδάσκοντας μαθήματα ειδικότητας.
Επιπλέον η αγάπη της για το θέατρο την οδήγηςε στο κατώφλι της δραματικής σχολής. Συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τα κοινά ως εκλεγμένη Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Λυκόβρυσης Πεύκης.
Έχει διατελέσει Αντιδήμαρχος, Εντεταλμένη σύμβουλος Κοινωνικής Πολιτικής και αυτό το διάστημα κατέχει την θέση του Προέδρου σε Νομικό Πρόσωπο του Δήμου.
Επίσης είναι Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Λυκόβρυσης- Πεύκης «Ο Τάλως».
Τέλος, πιστή στην αξία του εθελοντισμού συμμετέχει στα ΚΑΠΗ του Δήμου ως σκηνοθέτης.
Το προηγούμενο της βιβλίο με τίτλο «Η Εκδίκηση» εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 από τις Εκδόσεις Οστρια.

το Κόκκινο Παλτό – Εκδόσεις Φιλύρα 2017

Η Μαριέττα Κομνηνού, καθώς προχωρούσε στους στολισμένους δρόμους της Ερμού, παρατήρησε μια κοπέλα που την κοιτούσε αδιάκριτα. Ήταν μια όμορφη, φτωχιά κοπέλα που την έλεγαν Χαρά. Την πλησίασε προσπαθώντας να καταλάβει το λόγο που ήταν τόσο επίμονο το βλέμμα της. Ένα κόκκινο παλτό, που έμοιαζε με το κόκκινο παλτό που υπήρχε στην βιτρίνα απέναντί της, στάθηκε η αφορμή..
Από τότε οι δύο γυναίκες έγιναν αχώριστες. Η Μαριέττα είχε καταφέρει να κάνει τη νεαρή κοπέλα όμοια με εκείνη. Της έδειξε τα μυστικά του εύκολου χρήματος. Η Χαρά έφυγε από το πατρικό της σπίτι και αμέσως έδιωξε από τη μνήμη της τη φτώχια και τη μιζέρια της οικογένειάς της. Τόσα χρόνια της είχαν στερήσει πολλά, αλλά δεν θα κατάφερναν να της στερήσουν το πείσμα και τα μεγαλόπνοα σχέδιά της. Η Μαριέττα ήταν ο από μηχανής Θεός που θα μπορούσε να την μετατρέψει από Σταχτοπούτα σε μια ισχυρή Πριγκίπισσα.
Πράγματι έτσι κι έγινε.»
Όμως, δυστυχώς, έπειτα από ένα περιστατικό, η Μαριέττα έμαθε πράγματα για τη Χαρά που δεν μπορούσε καν να τα φανταστεί. Και τότε η ζωή της άλλαξε ριζικά για μια ακόμη φορά.
Η γνωριμία των δύο γυναικών δεν ήταν καθόλου τυχαία.
Δύο σπονδυλωτές ιστορίες που ενώνονται με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Έναν τρόπο που μόνον η μοίρα θα μπορούσε να είχε επιλέξει για να τις ενώσει..