Η Ναυσικαά (Nausikaa) της Agnes Varda στη CineΔράση

Η Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων CineΔράση παρουσιάζει την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου στις 20:15 τη γαλλική ταινία Ναυσικαά (Nausikaa)  στο ΤΥΠΕΤ, Πάρκο Μίκης Θεοδωράκης, (πρώην ΤΥΠΕΤ) – Βριλήσσια – Τηλέφωνο: 6974371054 & 6974039850 – cinedrasi2011@gmail.com.
H ελληνικής καταγωγής, Γαλλίδα σκηνοθέτης Ανιές Βαρντά, «η γιαγιά» του νέου κύματος του γαλλικού κινηματογράφου,  γύρισε την ταινία «Nausicaa» το 1970. Θέμα του φιλμ είναι η στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974) και οι εξόριστοι αντιστασιακοί στο Παρίσι και ολόκληρη τη Γαλλία, σε μια απόπειρα διερεύνησης της χουντικής εθνικοφροσύνης. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, που περιλαμβάνει μαρτυρίες πολιτικών εξόριστων, σκετς καφέ θεάτρου και μια ερωτική ιστορία.

H, 89 χρόνων σήμερα, σκηνοθέτης Ανιές Βαρντά, «η γιαγιά» του νέου κύματος του γαλλικού κινηματογράφου, την γύρισε το 1970. Θέμα της είναι η στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974) και οι εξόριστοι αντιστασιακοί στο Παρίσι και ολόκληρη τη Γαλλία. Πρόκειται για ένα συνδυασμό ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας και περιλαμβάνει μαρτυρίες πολιτικών εξόριστων, σκετς καφέ θεάτρου και… μια ερωτική ιστορία.
Το 1970 η Βαρντά ήταν ήδη αναγνωρισμένη σκηνοθέτης, θεωρούνταν σύμβολο του γαλλικού νέου κύματος (νουβέλ βαγκ). Άντλησε το υλικό για την ταινία της από τους χιλιάδες Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες διανοούμενους, καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους, φοιτητές και άλλους που κυνηγημένοι από τη δικτατορία είχαν βρει καταφύγιο στη δημοκρατική αυτή χώρα. Για πρωταγωνιστή διάλεξε τον γνωστό ηθοποιό και σκηνοθέτη Σταύρο Τορνέ, τον οποίο έφερε για αυτό το σκοπό από την Ιταλία όπου εκείνη την εποχή ζούσε και δούλευε.
Η Βαρντά, πήρε τόσο ζεστά τη «Ναυσικαά», που έγραψε μόνη της τα τρία επιθεωρησιακά σατiρικά σκετς. για τη χούντα και την εθνικοφροσύνη. Σε αυτά παίζουν με ιδιαίτερο κέφι Γάλλοι ηθοποιοί, ανάμεσά τους και ο άγνωστος τότε Ζεράρ Ντεπαρντιέ, ίσως στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στον ρόλο ενός χίπη. Το σκετς «Nausicaa» (με τα χαρακτηριστικά δύο a στο τέλος που έδωσε και τον τίτλο στην ταινία) αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής Γαλλίδας με ελληνική καταγωγή που σπουδάζει ιστορία της τέχνης, ερωτεύεται έναν Έλληνα αυτοεξόριστο διανοούμενο και μαζί ανακαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω από το ταραγμένο πολιτικό τοπίο εν μέσω της δικτατορίας και του κοινωνικού αναβρασμού.

Το φιλμ ντύνουν μουσικά οι συνθέσεις και τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπάρχουν και κάποια πλάνα με τον Αντώνη Καλογιάννη και τη Μαρία Φαραντούρη. Το καθαρά ντοκιμαντερίστικο μέρος καλύπτουν με αφηγήσεις τους Έλληνες εξόριστοι. Ανάμεσά τους σε μικρές εμφανίσεις συναντάμε τους Ζιζέλ Πράσινος, Βλάση Κανιάρη, ο Ανδρέα Στάικο, Βασίλη Βασιλικό, Περικλή Κοροβέση, Ανδρέα Στάικο , Γιώργο Βότση κ.ά.